Sem Aan alles komt een eind

Zoals de titel al zegt, aan alles komt een eind. Je kindertijd. Je puberteit. Je schooltijd. Alles. Het is natuurlijk altijd even wennen als er iets na een heel lange tijd opeens verandert. Een mooi of een vreselijk hoofdstuk wordt afgesloten, wetende dat het niet terug zal komen. Zoals ik al zei, dat is altijd even wennen. Je kan in het verleden blijven hangen, maar je kan er ook voor kiezen om vooruit te kijken en door te gaan. Hoewel dat tweede het beste is, ga ik eerst nog even terug in de tijd. 

Als kind zie je eigenlijk niet zoveel veranderen. Althans, ik niet. Elk jaar naar dezelfde school toe, elk jaar dezelfde mensen om je heen en dat is helemaal prima. Tot groep 8 nadert en je toch opeens na moet gaan denken over je toekomst. De Cito-toets wordt gemaakt, de eindmusical wordt opgevoerd en daarna is het klaar. Althans, de basisschooltijd is klaar. Op zo’n moment is een grote verandering zo erg nog niet, want je hebt al een hele visie van de toekomst, en wat je allemaal gaat doen op de middelbare. Mijn toekomstvisie als kind klopt totaal niet met wat ik nu doe en wat nu mijn toekomstvisie is. Als ik mijn toekomstvisie als kind waar had gemaakt, had ik nu als grootste talent ter wereld op het EK voetbal gestaan. Ik liep toen misschien iets te hard van stapel, want voetbaltalent heb ik nooit gehad. 

Daarna kwam de middelbare school. Hoewel uit mijn Cito-toets vwo niveau kwam, ben ik begonnen op de havo. Er zijn mensen die het een beetje onzin vinden als mensen zeggen dat ze havo konden maar niks deden, maar het is toch echt zo. Tenminste, bij mij. Of ik overschat mezelf, dat kan ook nog. Na twee jaar havo heb ik uiteindelijk de mavo afgemaakt. Spijt dat ik niet genoeg mijn best deed op de havo? Nee, niet echt. Als ik de havo had afgemaakt, had ik waarschijnlijk een andere opleiding gedaan, had ik de vrienden die ik nu heb niet gehad en had ik nu ook niet in De Combinatie gestaan.  

Maar, waar ik eigenlijk naartoe wil. Dit is ook mijn laatste keer in De Combinatie. De één zal zeggen: ‘wat jammer,’ en de ander zal misschien zeggen: ‘hè hè, dat werd tijd.’ Hopelijk hebben veel mensen mijn vele getypte woorden en zinnen met plezier gelezen. 

Bedankt aan iedereen die mijn columns gelezen heeft. Of het maar één column was, of alle 33, dat maakt helemaal niet uit. Nogmaals bedankt, en veel plezier met het lezen van toekomstige columns van nieuwe columnisten.