VOOR JE EIGEN BESTWIL

rubriek Stichting Oud Ridderkerk

Als kind moest ik soms dingen doen waar ik helemaal geen zin in had. Mijn ouders hadden daar eigenlijk wel begrip voor, maar, zo zeiden ze: ‘Het is voor je eigen bestwil, later ben je ons er dankbaar voor.’

Eén van die voor mijn eigen bestwil dingen waar ik echt een hekel aan had was in de winter de dagelijkse lepel levertraan voor het naar bed gaan. Levertraan was smerig smakend vet olieachtig spul en ook al kregen we er een snoepje achteraan, de smaak raakte je niet zo gauw meer kwijt. Later werd dit ondervangen met levertraancapsules maar dat was na mijn levertraan inneemtijd.

Neem ’s avonds voor het slapen gaan een lepel Draaisma levertraan, was de reclamekreet in die tijd en dus kochten mijn ouders als de r in de maand was bij drogist Flach op de Ringdijk een grote fles levertraan. 

Levertraan is een dierlijke olie die gewonnen wordt uit de levers van kabeljauw of schelvis. Er zit veel vitamine D in wat goed is tegen o.m. rachitis, een ziekte die vroeger wel voorkwam. Volgens de geleerden zou een tekort aan vitamine D tijdens de jeugd zelfs kunnen zorgen voor een verhoogde kans op kanker in de latere leeftijd. 

Levertraan vond ik, rook en smaakte naar rotte vis en ik heb nog nooit iemand ontmoet die het lekker vond. Ik heb die Draaisma vroeger veel vervelende dingen toegewenst tijdens het krampachtige doorslikken van zijn vies smakende product en ik weet zeker dat velen onder u van mijn leeftijd dit zullen beamen.

Wat ook goed voor je was waren de dikke vellen die na het koken op de melk lagen. Althans, dat beweerde mijn moeder. Ik had het niet zo op die vellen, sommige waren zo dik dat Sven Kramer er een rondje van 28,4 op zou kunnen schaatsen. Maar ja, het was het beste van de melk, weer volgens mijn moeder. Maar wij hadden in die tijd net een oorlog achter de rug dus alles wat eetbaar was, was welkom.

Waar ik ook niet zo gek op was, was Brinta (BReakfast INstant TArwe). U weet wel: warme melk in een diep bord gieten, Brinta erin strooien en direct opeten anders werd het een dikke, deegachtige pap die nauwelijks weg te slikken was. Een beetje suiker erop om de pil te vergulden. Brinta bestaat nog steeds.

Ook niet lekker vond ik zelf gekookte rijstepap en zeker niet als er een klontje boter bovenop gelegd werd. Rijstepap was taai, je kreeg het al moeilijk uit de pan en het kleefde aan elkaar. Je moest het bijna eerst doorsnijden voor je het op je lepel kreeg. 

In water gekookte andijvie, bijna nog erger. Niet weg te slikken en absoluut zonder smaak. En al zei mijn moeder honderd keer: ‘bitter in de mond maakt het hart gezond’, ik bleef het vies vinden.

Maar ja, het was voor je eigen bestwil en dus at ik het, soms met lange tanden, want laten staan was er bij ons thuis niet bij. Eten wat de pot schaft was het devies en daar hield je je aan want anders had je grote kans dat het de volgende dag weer op je bord lag en na een dag in de kelder gestaan te hebben smaakte het nog smeriger.

Niet altijd even leuk maar wel nuttig voor later en uiteindelijk ook voor mijn eigen bestwil.

Anders had ik er nooit dit stukje over kunnen schrijven.

Teun Rijsdijk

Informatie:
De Oudheidkamer is op woensdag t/m zaterdag geopend van 13.30 tot 16.30 uur. Adres: Kerksingel 26, 2981 EH Ridderkerk.
Entree: gratis.

In de Doumazaal is nu een wisselexpositie te zien over de jeugdwieltour 3x2.

Bezoek onze website: www.oudridderkerk.nl. Hier vindt u onder meer onze fotodatabase, foto’s uit het gemeentearchief en kunt u oude Combinaties raadplegen.