Wim van der Linden: Herinneringen aan het ‘blaadje Popart’

RIDDERKERK - In de gang bij Wim (Willem) van der Linden hangt een ingelijste voorpagina van De Combinatie van 12 mei 1966. Trots staat hij op een foto samen met drie anderen met het magazine Popart, of zoals Wim het noemt: het blaadje Popart. “Mooie herinneringen”, laat Wim weten.

Door Astrid Potuijt

Wim (geboren aan de Ringdijk) kletst er op los als ik vraag naar Popart. Wat was het en wie maakte het?

“Vroeger, toen we jong waren, was er niks te doen in Ridderkerk. We hingen wat rond op de Meidenmarkt”, vertelt Wim. “Maar daar mocht je niet stil blijven staan en de politie liep er ook rond en lette erop. Dus hingen we maar in de cafetaria. Samen met drie vrienden zijn we bij burgemeester Van der Hoeven langsgegaan om te vragen of er niet wat voor de jeugd georganiseerd kon worden. Van der Hoeven stuurde ons door naar wethouder Boersma. Wat een saaie man was dat, zeg! Hij zei dat we als vereniging leden moesten hebben, eerder konden we niks. Dus dat zijn we gaan regelen. Bij dansschool Jaap van de Graaf lieten we een schriftje rondgaan waar de bezoekers hun naam en adres in opschreven. Zo hadden we leden en zijn we weer teruggegaan naar de wethouder.”

Aart en Cor Roffel, Sandra Gabelaar en Wim maakten een ‘blaadje’ waar ze in schreven over de plaatselijke bandjes, artiesten, mode en verslagen van de avondjes uit. Bijna wekelijks werd er een avond georganiseerd bij de dansschool Jaap van de Graaf in de Electrozaal. De jonge mensen regelden adverteerders en daarvan werden de productiekosten betaald. Het blad lag bij verschillende winkeliers en de jeugd kon het aanschaffen voor 2,50 gulden. Hiervan werd dan weer muziek betaald. Zo kon de jeugd swingen op muziek van de Triffis, de Jumping Dynamite en zelfs van Golden Earring. In de krant van 1966 werd gesproken over ‘jonge knapen’. Wim was dan weliswaar 18 jaar, zijn ‘collega’s’ waren 14, 15 en 16 jaar.

“Aart en Sandra zijn overleden”, vertelt Wim. “Cor ben ik uit het oog verloren, ik zou hem graag nog eens ontmoeten.”

Spijbelen

Wims ondernemersgeest zat er al vroeg in. Op zijn tiende bezorgde hij De Combinatie al en kreeg daarvoor 60 cent. “Dat waren zeker 200 kranten”, blikt hij terug. “Niet dat ik dat geld mocht houden hoor, in die tijd gaf je alles aan je ouders. Het was toen trouwens nog een abonnementskrant. Ik ging na de Kuijpersschool naar de Ambachtschool in Slikkerveer. Dat vond ik helemaal niks, dus ik spijbelde veel en ging dan in plaats van naar school naar bakker Van Nugteren. Daar mocht ik bijvoorbeeld helpen speculaas inpakken. Na een week kreeg ik dan een rijksdaalder. Dat ging zo’n drie maanden door, waarbij ik zelfs de postbode omkocht met krentenbollen, zodat mijn ouders de post van school niet zouden ontvangen. Maar op een gegeven moment kwamen ze er toch achter dat ik werkte en niet naar school ging. Ik moest het geld dat ik inmiddels had verdiend en onder mijn matras had verstopt, inleveren. Maar ik mocht wel stoppen met school en gaan werken. Dat vond mijn vader toch wel makkelijk, extra inkomsten voor het gezin. Ik ben altijd bij bakkerij Van Nugteren gebleven.”

Herinneringen

Wim heeft veel mooie verhalen over het Ridderkerk van vroeger. Over zijn werk als broodbezorger, over de bakfiets en later het elektrische autootje waar hij in reed. Hij is voornemens om al deze anekdotes op papier te zetten. Daar zullen we later vast meer over horen.

Surinaamse broodjes

Ondanks zijn mooie leeftijd van 78 jaar werkt hij nog vier ochtenden in de week voor bakker Havenaar. Hij bezorgt Surinaamse broodjes. “Ik vind het heerlijk, zo kom ik iedere dag weer onder de mensen. En die broodjes, die zijn heerlijk.”