DE JAREN ‘60

rubriek Stichting Oud Ridderkerk

Dit waren de jaren van de opkomende jeugd. De rock en roll kreeg de westerse jeugd in zijn greep, en met die door veel ouders verfoeide muziek kwamen ook andere begeertes ons leven binnen. Net zulk haar hebben als Elvis Presley die vanwege zijn beweeglijke heupen Elvis the pelvis (middenrif) genoemd werd.

‘s Morgens waste ik mij in 20 seconden bij het fonteintje op de overloop van mijn ouderlijk huis waarna ik 15 minuten mijn haar stond te kammen. Eerst een klodder Brylcreem er in (O Jan, wat zit je haar mooi) en daarna kammen waarbij het haar aan de zijkanten naar achteren gekamd werd waarna het op het achterhoofd in een zgn kippenkont tegen elkaar kwam. En dan maar hopen dat er niet al te veel wind stond anders was alles voor niets geweest.

Opeens was er iets nieuws in het gezapige Ridderkerk. Een heuse cafetaria. Een houten gebouwtje dat op een weiland stond tegen het einde van de Kerkweg. De eigenaar heette Cor van Wingerden die door velen “Cor Oké” genoemd werd.

Op zaterdagavond verdrong zich daar de jeugd om patat met mayonaise of een kroket te eten en Coca Cola te drinken. Tegen de muur stond een jukebox, ook al iets nieuws, waar je voor een kwartje drie plaatjes kon draaien. ‘Bye, bye, love‘ van de Everly Brothers, ik hoor het ze nog boven het geroezemoes uit kwelen. The Platters, Cliff Richard, Elvis Presley, Fats Domino, The Coasters,  en noem ze allemaal maar op. Dit was nog eens iets anders als Aan d’oever van de IJssel staat een veerhuis van de Selvera’s of Marie die vrijt met een huzaar,of iets dergelijks. Dit sprak ons aan ook al verstonden we de teksten niet of nauwelijks. Televisie was er nog niet maar de radio was intens populair. Vaak als ik wist dat er na schooltijd een bepaald liedje op de radio kwam haastte ik me naar huis om met mijn oor bijna in de luidspreker weg te zwijmelen. Tieneridolen waren ook toen al intens populair en van Rickey Nelson was bekend dat meisjes zich zelfs voor zijn auto gooiden om het voorrecht te hebben door hem overreden te worden. De chauffeur van diezelfde Rickey had iedere week uren werk om de lippenstift van de auto van zijn baas te wassen, Over verdwazing gesproken. 

Intussen ben ik al weer vele, vele jaren van school af, maar vergeten zal ik die tijd van onbezorgde jeugd nooit meer. Natuurlijk, er waren ook momenten van wanhoop b.v. als je weer eens een slecht cijfer gehaald of strafwerk gekregen had, maar de menselijke geest beschikt over het vermogen om de pijnlijke zaken te verdringen. Net als in militaire dienst; je vergeet al die keren dat je in de regen in een schuttersput balend zat te wachten op een denkbeeldige vijand in de wetenschap dat thuis de kachel brandde en dat je bij terugkomst in de kazerne eerst dat ellendige geweer uit elkaar moest halen en schoon maken omdat het anders één bonk roest werd. Maar je onthoudt de gezellige avonden met je slapies in de kantine en die keren dat je de ‘beroeps’ op de onvermijdelijke inspecties te slim af was. 

Jaren daarna ben ik nog eens in m’n goeie ouwe Kuyperschool geweest. In m’n herinneringen waren de gangen en lokalen enorm groot en oneindig hoog maar toen viel me op dat ze helemaal niet zo groot waren. Waarschijnlijk mede doordat ikzelf inmiddels wat groter geworden was. Er zijn nu tijden dat ik er heel wat voor over zou hebben om nog eens één keer als kind door die grote gangen te lopen, want ik bewaar goeie herinneringen aan mijn jeugd op die school. 

Teun Rijsdijk