Burgemeester Marco Oosterwijk

LOS!

‘Los’, die titel staat er deze keer boven. Er gebeurt genoeg waarover de tongen losgaan. De meningen over elkaar heen struikelen. Snelle woorden soms klaarstaan. Nogal eens gevoed door emotie of frustratie. En ik snap dat. 

Mijn laatste twee columns (met de onderwerpen ‘klem’ en ‘kloof’) hebben de nodige reacties losgemaakt. En dat is prima, want dat houdt in dat er ergens een (gevoelige) snaar geraakt wordt. Een beetje mijn doel bereikt dus... Want prietpraat zonder lading vindt geen weerklank. En ’t mag ook best een beetje schuren, wringen en ongemakkelijk zijn.

Los: dat is gedrag soms ook. Recent nogal. In het centrum, in het gemeentehuis, in de bibliotheek. Niet acceptabel. Te gek voor woorden. En ook simpelweg jammer en onnodig. Je gedragen is een simpele en heldere stelregel. Er is tegen dat beroerde gedrag opgetreden, want wat krom is praten we niet recht. We zijn en ik ben niet van de slappe hap. Het moet ophouden. Het moet ophouden, maar we zijn er nog niet.
De beste maatregel is als ouder uzelf de vraag te stellen: waar is mijn kind vooral ’s middags van een uurtje of drie tot zeven? Ik zie u graag als ouders ook in het centrum of de winkelcentra rond die tijd als uw kind ‘los loopt’. De losse touwtjes mogen wel even aangetrokken worden hier en daar. En ja, ik spreek u daarop aan. Want we hebben een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Ouders voorop.

Het tegenovergestelde van ‘los’ is ‘vast’. Loslaten - vasthouden - niet laten vallen. Veel jeugd deugt. Gelukkig wel. Het is de vraag hoe we in Ridderkerk omgaan met situaties die zorgelijk zijn, met jongeren die de grens overgaan. Ik geloof erin dat we met twee woorden kunnen spreken. Oftewel: twee dingen kunnen doen. Aan de ene kant duidelijk zijn: niet accepteren van jongeren wat niet kan, grenzen stellen, zonodig echte consequenties laten ervaren. Want wie niet luisteren wil… Maar dezelfde jongeren moeten we niet alleen loslaten, maar ook vasthouden.
Daarom sprak ik afgelopen vrijdagavond met twaalf jongeren in het gemeentehuis. Ik heb met ze gesproken over: eerst respect geven en het dan ook krijgen. En niet andersom: eerst willen krijgen en dan pas geven. In deze column wil ik alleen maar dit kwijt: zullen we iets verder kijken dan alleen wat je aan de buitenkant ziet? Ook ik doe mijn best daarvoor. U en jij ook?

Elkaar op een normale manier aanspreken: dat maakt goede dingen los. Om dat te kunnen bereiken praat je met elkaar en niet over elkaar. Wat ook een beetje los ging was de kritiek op politie en boa’s. Echt mensen… kom op. Die werken zich helemaal in de rondte. ’t Is eigenlijk ook raar: degenen die oprecht hun best doen voor ons allemaal, als een pispaaltje gebruiken. Ik hou me er aan vast dat we het eigenlijk niet zo bedoelen. En deze manier van doen snel loslaten. Dank voor je aandacht!

Marco Oosterwijk
Burgemeester