INGEZONDEN Woonruimte gezocht

Ik ga toch mijn verhaal delen. Misschien kan iemand helpen, maar vooral wil ik laten zien hoe krom Nederland soms omgaat met zijn eigen inwoners.

Op 6 juni 2025 overleed mijn vader plotseling, op 65-jarige leeftijd. Zijn overlijden kwam voor onze familie als een enorme schok.

Mijn vader woonde ruim 32 jaar in een huurwoning van Wooncompas. Omdat hij beide onderbenen miste, was hij deels afhankelijk van hulp. Mijn oudste broer Gerco stond altijd voor hem klaar. Hij hielp in het huishouden, deed boodschappen en ondersteunde hem bij alles wat nodig was. Maar hun leven draaide niet alleen om mantelzorg. Ze vormden samen een huishouden, genoten van barbecueën, tuinieren, voetbal en Formule 1 en waren elkaars gezelschap.

Voor het overlijden van mijn vader was een aanvraag ingediend om Gerco als medehuurder te erkennen. Alle gevraagde documenten waren aangeleverd. We gingen ervan uit dat dit in orde was. Pas na het overlijden bleek dat de aanvraag was afgewezen. Een brief of e-mail met die afwijzing is nooit gevonden. Als zij daarvan op de hoogte waren geweest, hadden ze direct een nieuwe aanvraag ingediend.

Na het overlijden liet Wooncompas weten dat Gerco de woning moest verlaten. We vroegen niet alleen of hij kon blijven, maar ook of hij een andere woning of een woningruil kon krijgen. Alles werd afgewezen.

Gerco stapte naar de rechter. Op 1 augustus volgde de uitspraak. De rechter oordeelde dat mijn vader en Gerco inderdaad een duurzame gezamenlijke huishouding hadden. Toch moet Gerco de woning binnen drie maanden verlaten, omdat hij niet over een woonvergunning beschikt.

Ruim een jaar lang stond ons leven in het teken van procedures in plaats van rouwen. En over drie maanden is mijn broer dakloos.

Welkom in Nederland.

Jolande de Vos-Pol