Buiten de raad gesproken

Het loopt de spuigaten uit

In Ridderkerk stapelen de signalen zich op: jonge jongens die een aanslag voorbereiden, een overval in een fietstunnel, steekpartijen, een fietser die wordt klemgereden en mishandeld. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Auto-inbraken, babbeltrucs, fietsdiefstallen en andere vormen van criminaliteit zijn inmiddels een herkenbaar onderdeel van het dagelijks nieuws geworden. Het is tijd dat we ophouden met doen alsof dit nog om “incidenten” gaat.

Burgemeester en professionals slaan terecht alarm. Er is sprake van een kleine groep jongeren die voor een groot deel van de overlast en criminaliteit verantwoordelijk is. Dat probleem moet niet worden gebagatelliseerd. Wie de feiten onder ogen ziet, kan maar één conclusie trekken: de situatie vraagt om meer urgentie en meer slagkracht.

Tegelijkertijd moeten we eerlijk zijn. Veiligheid ontstaat niet alleen door meer blauw op straat of zwaardere straffen. De basis wordt gelegd thuis, op school en in de wijk. Juist daar gaat het soms mis. Jongeren worden verleid door de lokroep van snel geld, drugscriminaliteit en online criminaliteit. Criminele netwerken weten feilloos welke jongeren kwetsbaar zijn en spelen daar genadeloos op in.

Daarom begint de oplossing veel eerder dan bij een politieonderzoek. Ouders moeten weten waar hun kinderen uithangen, met wie ze omgaan en waar hun geld vandaan komt. Schoolverzuim, plotseling dure spullen of het dragen van messen zijn geen puberstreken, maar waarschuwingssignalen die serieus genomen moeten worden.

Ook met elkaar hebben we verantwoordelijkheid. Een veilige wijk ontstaat niet vanzelf. Wie verdachte situaties ziet, moet die melden. Niet uit wantrouwen, maar uit betrokkenheid. Wegkijken helpt alleen degenen die de regels aan hun laars lappen.

Maar laten we ook duidelijk zijn: preventie alleen is niet genoeg. Jongeren die bewust kiezen voor geweld, intimidatie of criminaliteit moeten direct merken dat daar consequenties aan verbonden zijn. Een lik-op-stukbeleid is geen hardvochtigheid, maar een noodzakelijke grens. 

Ridderkerk verdient beter dan het huidige beeld. Dat vraagt om samenwerking tussen ouders, scholen, jongerenwerk, hulpverlening, politie en gemeente. Maar het begint met het erkennen van de werkelijkheid. Want wie blijft spreken over losse incidenten, ziet niet dat er inmiddels een structureel probleem is ontstaan. En dat probleem kunnen we ons niet permitteren te negeren.

Namens de Fractie van Leefbaar Ridderkerk
Karin Kayadoe